8 Eylül 2015 Salı

Vatan sagolmasın evlatlarımız sagolsun..ARTIK YETER!..




90'lı yıllardı  abim askere gittiğinde Mardin -Cizre'deydi sosyal medya Tv kanalları yoktu eli kolu bağlı ağzı yüreğinde yaşamak haber alamamak ,gidememek ,sesini duyamamak ,
çaresizlikler içinde beklemek..Mahallemizde İsmet teyze vardı daha dün gibi aklımda 1 ay vardı oğlunun terhisine ve şehit haberi çoktan ulaşmıştı tüm mahalle seferber olmuştuk ki o dönemler birlik ve beraberlik vardı askere yollayınca da karşılayınca da tüm mahalle elinden geleni yapardı.Sen Kürt ,sen alevi vb diye dışlanmaz el ele ,kol kola olurdu her şey.Ne ara hangi ara bu kadar kin ve nefretle dolduk vicdanımızın sesini dinlemez olduk biz? Ufacık daha günah defteri bile işlenmemiş bir sabi bir melek ölüyor ve nefret söylemleri  her yerde..Evladını kaybeden bir Türk anası ile dili ve dini farklı olan ananın göz yaşları ve acıları farklı mıdır? birinden mavi göz yaşımı akar? ya da diğerinin ciğeri daha mı az yanar? nefret söylemlerini sarf edenler sizin ananız bacınız yok mu? insanlık mertebesinden nasibinizi almamışsınız orası belli vicdan mı o zaten sizin gibiler de bulunmaz.

İsmet teyzenin tek oğluydu Savaş abi oğlunun haberini aldığı günden itibaren hiç iyi olmadı aklını yitirdi.Eşini bile uzun zaman sonra tanıdı..

Oğlum her sabah babasını sorduğunda annecim baba işe gitti sana süt alacak,
 mama alacak oyuncak alacak diyorum.daha 2.5 yaşında pazar günü baba süt ama ,mama ama işe ditme dedi.
Babasını kaybeden meleklere nasıl anlatacaklar  senin baban öldü bir daha asla gelmeyecek çocuklar ne bilir ki ölümü? daha kaç minik gitme baba diye ağlayacak ,bir daha babasına sarılamayacağını öpüp oynayamayacağını bilmeden bir ömür boyunca babası olan arkadaşlarını kıskanacağını daha küçücük yaşlarında tarifi mümkün olmayan yaralar açıldığının farkına varmadan bilmeden.
ARTIK YETER!..Vatan sagolmasın evlatlarımız sagolsun..


Haberler Haberler
Bumerang - Yazarkafe